“Kendine Ä°yi Bak” bir “veda” deÄŸil “elveda” cümlesidir çoÄŸu zaman. O üç kelimeden çok daha fazlasını gizler içinde…

“Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım. Olamayacağım. Ä°stesem de istemesem de. Sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonra da mutlu olmanı istiyorum. Olur da bir gün dönersem seni iyi bulmak istiyorum.

Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra kendinden başkası olmayacak yanında sana bakacak. Ben olmayacağım. Kendine iyi bak ve beni düşünme. Çünkü ben de seni düşünmeyeceğim artık. Arama sakın beni, yazma, çünkü ben yazmayacağım. Sil beni yüreğinden, çünkü ben sileceğim. Fakat, yaşanılan, paylaşılan güzel şeyler hatırına sana yürekten mutluluklar diliyorum. Ve ben bir daha dönmemek üzere gidiyorum.

“Kendine iyi bak. Aramızda geçen herÅŸeye raÄŸmen benden sonra iyi olduÄŸunu bilmeyi tercih ederim. Aslında bilmem çok önemli deÄŸil, iyi olduÄŸunu varsayacağım ben. Seni bir daha asla görmemek üzere gidiyorum ben, seni kendinle baÅŸbaÅŸa, yapayalnız bırakıyorum ben. Biliyorum kendini bırakacaksın benden sonra, o yüzden iyi bak diyorum. Aslına bakarsan, çok da fazla umursamıyorum.”

“Kendine iyi bak” derler ve giderler. Tutkuyla sevenler, bazen birden fazla söylerler bunu. Çünkü onları ayırmak, eti tırnaktan ayırmak gibidir. Kolay kolay kopamaz onlar, süreç çok acı vericidir, yürek parçalıyıcıdır. Her seferinde azalan umutlarla geri döner ve yine “Kendine Ä°yi Bak” gözleriyle ayrılırlar. Ta ki umut da, sevgi de tükeninceye kadar. Ta ki son elveda mezar sessizliÄŸine bürününceye kadar.

Tutkunun ötesinde sevenler, bir kez “Kendine Ä°yi Bak” derler ve giderler. Onlar eti tırnaktan ayırmak yerine ölümü yeÄŸlerler. Onlar bu acıyı bir kezden fazla kaldıramayacaklarını bilirler.

“Kendine iyi bak” derler ve giderler. Bu sözlerin içinde ihanet yok, hiç bir zaman olamaz derler ve giderler. En büyük ihanet deÄŸil midir aslında seni seveni, ihtiyacı olanı yüzüstü bırakıp gitmek. “Kendine iyi bak” derler ve giderler. Seni suskunluÄŸa mahkum edip giderler. Seni parçalara ayırıp, en büyük parçayı yanlarına alıp giderler. Seni senden alıp giderler.

Daha kötüsü suçlayamazsın onları tüm bunlar için. Kendine iyi bak deyip gidenin geçerli bir nedeni vardır elbet. Suçlatmaz kendini. SavaÅŸmadıkları için kızarsın ama suçlayamazsın. SavaÅŸmışlarsa, yenildikleri için kızarsın ama suçlayamazsın. YenildiÄŸin için kızarsın ama suçlayamazsın. Ayrılığın kaçınılmazlığına inandırır seni, “kendine iyi bak” derler ve giderler. Elinden umutlarını, düşlerini, sevgilerini alıp giderler. Bir tek anıları bırakırlar geride, bir de hatırladıkça gözyaÅŸlarına boÄŸulasın diye unutulmayan naÄŸmeler.

Arkalarına bakmadan çekip giderler eÄŸer yalnız kalmışsan, çünkü insafsızlıklarını görmek istemezler. HerÅŸey o saniye orada bitsin, kapansın bu sayfa isterler. “Bitti” diyemedikleri için, “kendine iyi bak” derler. “Kırıldım ve affedemiyorum” diyemedikleri için “kendine iyi bak” derler. “Seni istemiyorum artık, hayatımdan çıkaracağım ama bil ki hiç unutmayacağım” diyemedikleri için kendine iyi bak derler. “Biliyorum çok kanayacaksın ama daha iyisini yapamıyorum” diyemedikleri için “kendine iyi bak” derler. Vicdanlarını rahatlatmak için kendine iyi bak derler, çünkü o kan uzun süre akacaktır ve o yara asla kapanmayacaktır, bilirler.

“Kendine iyi bak” bir noktadır çoÄŸu zaman. Kendine iyi bak deme bana, sadece kötülükler noktalansın isterim ben. Oysa sen iyisin. Sen gözümdeki ışık, dudağımdaki tebessüm, sen içimdeki sevinçssin. Sen hayatıma renk katan, sen yüreÄŸimdeki çarpıntı, sen hayatımdaki neÅŸesin. Sen yolumu aydınlatan, sen dert ortağım, sen gönül yoldaşım, sen bir tanesin. “Kendine iyi bak” deme bana. Nokta koyma.

KeÅŸke böyle yaÅŸanmasaydı bazı ÅŸeyler, keÅŸke affedebilsen beni, keÅŸke ben de affedebilsem. KeÅŸke döndürebilsek zamanı geriye. KeÅŸke bugünkü aklımızla yaÅŸasak herÅŸeyi baÅŸtan. Nafile… Ama yine de, gitmesen olmaz mı? Bitmesek olmaz mı? Sen eksikken, ben nasıl tam olurum? Senden kalan boÅŸluÄŸu kimlerle doldururum? SavaÅŸsak, aramıza giren ÅŸeytanla olmaz mı? Hani büyük aÅŸklar her türlü engeli aÅŸardı, hani gerçek dostluklar her sınavı geçerdi, hani sevgi eninde sonunda kazanırdı? Hani hayatta hiç kirlenmeyecek deÄŸerler vardı? Hani en büyük zaferler, en kanlı savaÅŸların ardından kazanılırdı? Bunların hepsi yalan mı? Sahiden…, gitmesen olmaz mı? Bitmesek olmaz mı?….

Peki o zaman… Senin istediÄŸin gibi olsun… Öyleyse…Sen de “Kendine Ä°yi Bak.”

“Kendine Iyi Bak” derler, kurÅŸunu kafana sıkıp giderler.